Een onderzoek van de Vrije Universiteit Brussel naar de cumulatieve mentale impact van herhaalde agressie bij treinbegeleiders. De centrale boodschap is dat werkgerelateerde agressie niet uitsluitend kan worden begrepen als een reeks afzonderlijke incidenten. De belasting ontstaat ook in de periodes vóór, tussen en na die incidenten: in anticipatiestress, voortdurende waakzaamheid, ruminatie, verstoorde slaap en de overdracht van spanning naar het privéleven.
Op basis van de narratieve ervaringen van treinbegeleiders ontwikkelden we daarom de aggression-impact arc, opgebouwd rond vier onderling verbonden fasen: Anticipation, Exposure, Rumination en Spillover. De bevindingen tonen bovendien dat organisatorische erkenning en nazorg niet louter secundaire factoren zijn: wanneer herhaalde “kleine” agressie wordt geminimaliseerd, meldingen bureaucratisch worden behandeld of ondersteuning te laat komt, kan de institutionele reactie zelf een bijkomende bron van belasting worden. Dat heeft niet alleen gevolgen voor het welzijn van werknemers, maar ook voor hun professionele handelen, hun gevoel van veiligheid en de kwaliteit en rechtvaardigheid van de dienstverlening.
Meer info: https://link.springer.com/article/10.1007/s12508-026-00505-4